Dit weekend hebben mijn man en ik een sportieve prestatie geleverd: op vrijdagavond zijn we gestart met de nachtmarathon van Haaksbergen. Ik had in voorgaande jaren al vaker meegedaan aan deze tocht, maar nu liepen we voor het eerst samen zo georganiseerd. Dit voorjaar hebben we het samen wandelen weer opgepakt. We hebben al heel wat van de eigen omgeving weer beter bekeken en ook 3 etappes van het Pieterpad afgelegd. Nu dus 's nachts, als je niets meer ziet. Ik kan niet uitleggen hoe het komt, maar in de nachtelijke uren heeft zo'n tocht een bijzonder karakter. Je kunt op een gegeven moment ook niet anders meer dan gewoon doorlopen en met elkaar praten. Je ziet niets, de overige deelnemers zijn in geen velden of wegen te bekennen (zouden ze ook niet bij daglicht zijn) en op de één of andere manier praat je meer en anders dan overdag. Ik tenminste wel. Dus wie een boost in de relatie nodig heeft: wandelen is een echte aanrader. Afijn, zo'n dikke 9,5 uur later kwamen we terug bij de start, die ineens finish heette. Maakt niet uit; ze deelden er medailles uit, dat was het voornaamste. En wij hadden die van ons dubbel en dwars verdiend: ondanks verzwikte enkels, pijnlijke heupen en schouders en menige blaar waren we op wilskracht tot het eind toe doorgegaan. Als het blaren prikken niet zo lang had geduurd, waren we al eerder binnen geweest. We waren overigens maar wat blij met de hulp van de EHBO en het Rode Kruis. Zonder prikken en tape was het lastiger geweest. O ja, van start naar finish was overigens 42,195 km. Goed te doen. Voorlopig weer kleinere afstanden. Volgend jaar? Dan zien we wel weer.